Dit is de Handreiker waar ik gistermiddag aan moest denken, toen ik met een enorme bult op m’n hoofd, pijn in m’n been, verkrampte spieren in nek en schouders en pleisters op m’n handen op de bank zat.
Het was een behoorlijke knal en – en dat was eigenlijk wat ik nog steeds ervaar als het meest enge – ik was me er volledig van bewust. Ik voelde dat ik mijn evenwicht niet meer kon herstellen en ik wist wat ging komen. Ik ging vallen. Hard. Plat vooruit.

Ik zal je het drama van het moment besparen, maar achteraf gezien was het een prachtige ervaring van samenwerking. Een buurman die het zag gebeuren, ontfermde zich over Fadyen en alarmeerde Peter. Een buurvrouw kwam naast me zitten met rustige woorden. Een andere buurman kwam en zijn krachtige energie en rustige vragen hielden me kalm. Mijn hoofd had de stoep geraakt, maar ik was heel helder. Ik heb het ook allemaal heel bewust meegemaakt. Bijna alsof ik stond toe te kijken.

Inmiddels kan ik rustig stellen dat ik geluk heb gehad. Ja, ik was misselijk en duizelig. Ja, ik moest overgeven. Ja, ik had een enorme pijn in m’n hoofd. Maar uiteindelijk trok dat vrij snel weg en zoals het zich nu laat aanzien heb ik er verder geen hersenschudding aan overgehouden. Geen gebroken ledematen. Geen heftige dingen.

Natuurlijk vroeg ik me vrij snel af: waarom? Wat wil deze val mij duidelijk maken? Zo werkt dat voor mij nou eenmaal. Ik geloof dat alles een spiegel is, dus zo’n val ook. En vaak valt het wel samen met een proces van verzet ofzo, maar dit keer zat ik juist heerlijk in de flow. Ik was lekker aan het schrijven, had iemand heel blij kunnen maken met het delen van een interview…ik was helemaal in m’n element. Dus waarom nu dit? Ik ben er echt nog niet uit. Er speelt momenteel gewoon niets dat mijn aandacht vraagt. Geen dilemma’s. Geen ingewikkelde keuzes. Daarom kwam het ook zo uit de lucht vallen. Ik was juist heerlijk in tune met mezelf.

Daardoor heb ik ook heel duidelijk gemerkt dat ik eigenlijk onmiddellijk in een ”ik heb blijkbaar iets verkeerd gedaan” schoot (anders voelt het Universum immers geen behoefte om je met je neus in de trottoirtegels te duwen) maar dat ik daar ook weer heel snel uit kon stappen. Ik ging echt razendsnel door allerlei emoties heen. Onbegrip. Boosheid. Zelfmedelijden. Verzet. En toen naar acceptatie en zelfs dankbaarheid. Want ik realiseerde me al heel snel dat het allemaal véél erger had kunnen zijn.

De dankbaarheid is uiteindelijk gebleven. Dankbaar voor de goede zorgen die me omringden na m’n val. Dankbaar voor de relatief meevallende gevolgen. Dankbaar dat ik de ruimte heb om rustig te herstellen. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Ik heb de gelegenheid gekregen om dit Handreikertje ten volle te ervaren. Want uiteindelijk ging het niet om het vallen. Wat me werkelijk heeft geraakt is alles dat verbonden was met het opstaan.

Ook het Handreikertje dat ik vandaag heb getrokken, is er één ‘uit de oude doos’ en inmiddels heb ik ontdekt dat hij véél dieper gaat dan ik in eerste instantie dacht. Zoals ik in een eerdere post al aangaf, heb ik vanaf jonge leeftijd het gevoel gehad dat ik moest bewijzen dat ik niet voor niets geboren was. Dat heeft trouwens niemand mij aangepraat, dat kwam echt uit mezelf.

En achteromkijkend snap ik het ook wel, want die ”bewijslast” was een goede aanleiding om te gaan ontdekken wat mijn talenten zijn en hoe ik mijn aanwezigheid op aarde zo optimaal mogelijk kon inzetten. Totdat ik zoveel had uitgedeeld en gegeven, dat ik helemaal leeg was. En in verzet ging. Waarom moest ik bewijzen dat ik het waard was om op aarde te zijn? Ik wás er toch? Was dat al geen bewijs genoeg?

Op de bodem van de (uit)put(ting) is mijn reis naar accepatie begonnen en dit Handreikertje – jouw leven heeft een goede reden. Je mag er zijn zoals je bent – was daarbij een duidelijke mijlpaal. Ik was eindelijk gaan beseffen dat ik mezelf niet in allerlei bochten hoefde te wringen. Ik mag er zijn zoals ik ben.

Maar, zoals ik al schreef, is het me duidelijk geworden dat dit inzicht nog veel dieper gaat. Acceptatie gaat verder dan ‘ik ben okay’. En als je jezelf gaat toestaan om te zijn zoals je bent, zul je ook het antwoord moeten weten op een hele belangrijke vraag: wie ben ik?

De Syl die ik naar buiten toe presenteerde, kende ik wel goed. Maar ik had ook schaduwkanten die ik liever liet waar ze – zoals de naam deed vermoeden – hoorden: in de schaduw. En hoe kun je jezelf accepteren zoals je bent als er karaktereigenschappen, emoties en gedachten zijn die er eigenlijk van jezelf niet mogen zijn? Dus zette ik de schaduw in het volle licht en ging op m’n gemak kijken naar wat ik eigenlijk niet van mezelf wilde erkennen.
Geen makkelijke reis, dat zeg ik eerlijk. Maar het lukt me steeds beter om echt te beseffen dat alle karaktereigenschappen, emoties en gedachten zélf geen oordeel hebben. Die hang IK er aan. IK maak het zwaar. IK maak het slecht. IK maak het beperkend. En dus heb IK de macht om er op een andere manier naar te kijken. En dat ben ik gaan doen. Ik heb die ”nare” dingen van mezelf in het licht gehouden en gekeken hoe ze me helpen.

Inmiddels mag alles er zijn. Wil niet zeggen dat ik alles LEUK vind in/van mezelf, maar ik heb geaccepteerd dat ze onderdeel uitmaken van mijn menselijke ervaringen. Dat ze een functie hebben. Dat ze me triggeren om bewust te worden. Dat ze me helpen om te laten zien dat ik een keuze heb. Want al die emoties, al die gedachten, al die karaktereigenschappen… die zitten er, maar dat betekent natuurlijk niet dat ik ook overal uit moet gaan handelen. En door bewust te kiezen uit welke emoties ik handel, kan ik mijn eigen leven vormgeven. Ben ik de acteur, regisseur én producer van m’n eigen levensfilm: een romantische komedie, met af en toe wat drama, veel aha-momenten en regelmatig een paar bloopers.
Welke film past bij jou?

Toen dit Handreikertje net voor m’n neus kwam, moest ik even grinniken. Ik begrijp precies waarom deze nu opduikt en ik weet ook meteen wat ik er over kan vertellen.

Een aantal jaar geleden, in 2006 om precies te zijn, begon ik voor het eerst met het maken van Handreikertjes. Ik was wat aan het experimenteren met PSP en opeens ontstond er een bijzondere afbeelding en ik voelde meteen: daar ”moest’ ik iets mee. Het idee van een inzichtkaartje was niet vernieuwend – ook in 2006 waren er al héél veel verschillende soorten inzichtkaartjes verkrijgbaar – maar het resoneerde wel meteen en ik had inmiddels diverse inzichten die ik graag wilde delen… en het Handreikertje was geboren.

Deze Handreiker – reageer niet op een ander, reageer vanuit jezelf – is één van de eerste Handreikers die het levenslicht zag en ook vandaag, zo’n vijf jaar later, is het inzicht nog steeds actueel voor me. Ik kwam het de laatste tijd met name tegen tijdens het maken van Spiritueel enzo, onze tweewekelijkse e-krant. Het concept van een e-krant was voor mij ontstaan uit het willen ervaren van gelijkwaardige samenwerking. Het Nieuwe Samenwerken, noem ik het.  En de eerste paar maanden voldeed dat ook helemaal aan mijn hoop en verwachting. Totdat een aantal gastschrijvers niet of nauwelijks nog reageerden. Ik was zo teleurgesteld, dat ik zelfs speelde met het idee om te stoppen met de krant. Op deze manier vond ik er niets meer aan.

Dat is dus reageren op een ander. Een reactie (of juist het ontbreken ervan) van anderen, bepaalt hoe jij met de situatie omgaat. Een nog duidelijkere vorm van ‘reageren op een ander’, is veel te zien tijdens een confict. Iemand zegt iets, waardoor de ander gekwetst wordt en de ander slaat verbaal terug om de ander óók te kwetsen. Of nog liever: nog harder te kwetsen. ”Wat jij kunt, kan ik 10 keer zo hard”. Waardoor een conflict dus meteen een strijd is. En nee, dat hoeft dus niet zo te zijn.

Eigenlijk gaan er een paar inzichten aan vooraf om echt te kunnen reageren vanuit jezelf en niet op een ander. Ten eerste is het belangrijk om bewust te blijven van het feit dat er een verschil is tussen ‘iets kwetsends zeggen’ en ‘iets zeggen dat de ander kwetst’. Het verschil zit in de intentie. Als je iets kwetsends zegt, weet je dus dat je ander zult raken. Het is een bewuste actie. Het zal echter ook heel vaak voorkomen dat je helemaal niet de bedoeling hebt om iemand te kwetsen, maar dat jouw opmerking ‘verkeerd valt’.
Door dit onderscheid goed te leren herkennen, voorkom je veel onnodige strijd. Als iemand iets zegt dat mij raakt, zegt dat iets over een pijnpunt IN MIJ. Het is MIJN verantwoordelijkheid dat die pijnpunt er nog zit en het is dus niet de schuld van de ander dat hij/zij er (hoogstwaarschijnlijk onbewust) de vinger op legt. Dat maakt de pijn niet minder, maar door bij jezelf te blijven, voorkom je dat je in de aanval gaat, terwijl je helemaal niet werd aangevallen.

Ik vind het persoonlijk een stuk lastiger om bij mezelf te blijven als ik moedwillig gekwetst wordt. Of als ik merk dat iemand dat probeert. Op zo’n moment helpt het mij om bewust te beseffen dat die houding van de ander alles zegt over die ander en niets over mij.

Het heeft allemaal te maken met ‘trouw blijven aan jezelf”. Als je in de aanval gaat, omdat jij jezelf aangevallen voelt en dus reageert op een ander, geef je de ander dus de macht over jouw reacties. Je legt jouw kracht buiten jezelf.
Door – wát er ook gebeurt – te reageren vanuit jezelf, blijf je dus in jouw eigen kracht.

In mijn eerdere voorbeeld betekent dit in de praktijk dat ik op een andere manier naar de krant ben gaan kijken. Ik kreeg een mooi artikel over ‘Zeven redenen om direct als gastblogger aan de slag te gaan’ op m’n pad en dankzij die opsomming van de voordelen om gastschrijver te zijn, werd de gelijkwaardige samenwerking mij weer duidelijk. Ik probeerde betrokkenheid af te dwingen en dat werkt dus niet. Dat wist ik natuurlijk wel, maar onbewust was ik het toch weer aan het proberen…
Daar ben ik dus mee gestopt en heb nu een ‘graag of niet’ houding. Wie een artikel voor de krant wil schrijven, krijgt daar de ruimte voor en wie dat niet wil, doet het niet. Heel simpel. Nouja… in theorie. Ik merk nog steeds dat mijn enthousiasme over de krant vaak beïnvloed wordt door het enthousiasme van buitenaf. Een mooie oefening om te blijven oefenen met ”reageren vanuit mezelf”, dus! Niet afhankelijk zijn van de reacties, van de bezoekersaantallen etc. Maar een krant maken omdat ik daar gewoon heel blij van word. Zonder eindresultaat. Zonder agenda. Zonder verwachting. Soms kan ik dat zo voelen en ik ervaar dan een enorme vrijheid. Reageren vanuit mezelf. Het is nog steeds ”werk-in-uitvoering’, maar wel één van de krachtigste processen die ik ken!

Het lijkt zo’n logische, het Handreikertje dat ik vandaag heb getrokken, maar voor mij was dit inzicht toch een enorme eye-opener. En door de jaren heen is me duidelijk geworden dat ik echt niet de enige was die eigenlijk niet echt scherp had wat ik nou eigenlijk wilde. Nouja, de dingen die voor de hand lagen natuurlijk wel. Gelukkig zijn. Leuke baan. Fijne relatie. Maar hoe dat er dan allemaal uit zou moeten zien… daar had ik eigenlijk nooit echt over nagedacht. Ik wist wel heel goed wat ik NIET wilde. Maar wat ik WEL wilde…?

Voor mij was het Gary Zukav, op bezoek bij een Oprah show, die de boodschapper van oorzaak en gevolg was. Ik hing, voor de buis, aan zijn lippen en eindelijk begonnen vage gevoelens en conclusies op z’n plek te vallen. Opeens ging ik snappen waarom mijn leven eigenlijk steeds niet verliep zoals ik voor ogen had. Ik was niet duidelijk genoeg!

En ik leerde nog een belangrijke les van deze meneer Zukav. De wet van oorzaak en gevolg functioneert op intentie. Het waarom. Dus eerst kijken naar WAT ik wilde en vervolgens heel eerlijk onderzoeken WAAROM ik dat wilde. Dat proces is – voor mij – trouwens vervolgens nooit gestopt. Als ik merk dat ik iets wil, neem ik een stap terug en kijk eerst rustig naar de beweegredenen.

In mijn geval zat er lange tijd ”bewijzen” bij. Op één of andere manier voelde ik een hele sterke behoefte om te bewijzen dat ik het recht had op mijn plek op aarde. Een opvallend bijverschijnsel was dat ik mezelf daarbij zeer regelmatig wegcijferde, waardoor ik dus eigenlijk nog steeds niet echt mijn plek innam. Ik moest mijn plek in principe steeds weer opnieuw verdienen. Ik noem dat, inmiddels bijna liefkozend, mijn reddersyndroom. Ik heb dat voor een groot deel losgelaten, maar natuurlijk duikt af en toe dat ‘mezelf willen bewijzen’ weer op. Is ook niets mis mee. Dat geeft me immers weer de gelegenheid om er bewust voor te kiezen om niet uit die intentie te handelen. Want ik heb ook allang (en meerdere keren) ervaren wat er op m’n pad komt als ik wél uit die intentie van ”mezelf willen bewijzen” ga handelen. Dan krijg ik allemaal mensen op m’n pad die op één of andere manier in een machtstrijd met me willen.

Dus het intentieverhaal werkt ook andersom. Zodra ik merk dat ik machtstrijd op m’n pad krijg, is dat voor mij een teken dat ik vanuit ”mezelf willen bewijzen” aan het handelen ben. En dat biedt dan weer de gelegenheid om bewust te gaan handelen van ”gelijkwaardige samenwerking”. Dáááág machtstrijd…

Maar dit inzicht – de eerste stap naar KRIJGEN wat je wilt, is WETEN wat je wilt – heeft een enorme invloed op mijn leven. Ik vind het dan ook erg leuk dat dit Handreikertje vandaag omhoog is gekomen. Deze blog is namelijk een regelrecht gevolg van dat inzicht. Ik begon te beseffen dat ik heel veel energie stak in mijn e-krant Spiritueel enzo en dat deze plek heel levendig en stromend aanvoelde, terwijl er op Handreiking.com - de website waar alles mee is begonnen en eigenlijk een optelsom is van alle inzichten en ervaringen die ik de afgelopen jaren heb opgedaan – weinig tot niets nieuws gebeurde. En dat voelde niet goed. Ik wilde ook hier de energie weer laten stromen. Dat was de basis. Dat was het uitgangspunt. En vervolgens ben ik gaan nadenken over de vorm en ben uiteindelijk op deze blog uitgekomen. Door te WETEN wat ik wilde, heb ik GEKREGEN wat ik wilde.

Probeer het zelf maar eens uit. Op welk vlak in jouw leven loopt het niet helemaal zoals je zou willen? Heb je wel scherp hoe je het zou willen? En waarom wil je dat? De antwoorden zouden je wel eens kunnen verrassen en dat is nou precies het leuke aan onze ontdekkingsreis… er liggen vele schatkisten langs de route. Neem je de rust en tijd om ze te vinden?

Over fantasie heb ik niet te klagen. Ik weet het allemaal aardig te verzinnen. In praktijk brengen is een ander verhaal, vooral als ik daarbij gebruik moet maken van – voor mij – nieuwe technieken. Zoals deze blog.

Ik heb inmiddels geleerd om niet af te haken als een bepaald idee niet meteen lukt. Eigenlijk zou ik moeten zeggen: niet meteen lukt zoals ik het in gedachten had. In mijn fantasie kan ik het heel duidelijk voor ogen hebben, maar om het dan daadwerkelijk functioneel te krijgen, lijkt soms onmogelijk. En op het moment dat ik dát voel, word ik pas echt enthousiast, want dan komt de creativiteit pas echt vrij. Dan moet ik immers gaan verzinnen hoe ik het het vorm kan geven, waardoor het wel kan lukken. 

Sinds ik op die manier bezig ben, heb ik al veel dingen gecreëerd, waarvan ik eerder niet voor mogelijk had gehouden dat ik het kon. Het maken van een eigen website, het maken van een eigen e-krant, het schrijven en uitgeven van mijn eigen romans…het is – gelukkig – te veel om op te noemen. En als ik het kan, kun jij het ook. Zo simpel is het. En misschien niet op dezelfde manier, misschien niet in dezelfde vorm, maar dat hoeft ook niet. Daar gaat het ook niet om. Het gaat juist om het vinden van JOUW manier. Van JOUW vorm.

Heb je ook een droom? Een droom die onmogelijk lijkt? Laat je er niet door afschrikken. Omarm het als de uitdaging die het is en ga kijken hoe je een begin kunt maken. Je hoeft het niet allemaal in één keer scherp te hebben. Kijk wat je nodig hebt voor die eerste stap. En als die benodigdheden momenteel niet bereikbaar zijn, verzin dan een andere manier.

Er leiden vele wegen naar Rome. Je zult misschien vele paden tegenkomen die zijn afgesloten, maar er is er altijd één open. Dus blijf zelf open. Open voor nieuwe ideeën. Open voor nieuwe wegen. Open voor nieuwe inzichten. Je zult zonder twijfel verrast worden door de mogelijkheden die opeens opduiken. Door de hulp die je opeens krijgt uit onverwachte hoeken.

Zodra je jezelf niet langer vastbijt in een bepaald beeld van ”hoe het zou moeten zijn”, geef je de ruimte aan wonderen. Laat die fantasie dus eens lekker de vrije loop! Als je niet zou kunnen falen en niemand een oordeel zou hebben…wat zou je dan willen doen?